kadınlar saltanatı

Kadınlar Saltanatı, Osmanlı tarihinin yüzeysel entrika anlatılarından çok daha derin bir siyasal dönüşüm dönemidir. Bu süreç; padişah otoritesinin zayıfladığı, çocuk hükümdarların arttığı ve sarayın merkezî bir güç odağına dönüştüğü yaklaşık bir buçuk asırlık bir evredir. Bu hikâye bir kadınla başlar: Hürrem SultanVe bir başka kadınla kurumsal olarak kapanır: Turhan Sultan Arada ise Osmanlı siyasetinin görünmez

Kadınlar Saltanatı, Osmanlı tarihinin yalnızca entrikalarla anılan bir dönemi değildir. Bu dönem, devlet krizine verilen zorunlu bir siyasi cevaptır. Padişahların çocuk yaşta tahta çıkması, Yeniçeri Ocağı’nın siyasallaşması ve merkezî otoritenin zayıflamasıyla doğan boşluğu dolduran güç odağı Harem olmuştur. Bu süreci başlatan, kurumsallaştıran, zirveye taşıyan ve dönüştürerek sonlandıran beş büyük kadın vardır: Hürrem Sultan Nurbanu Sultan

Osmanlı tarihinin en tartışmalı dönemlerinden biri olan Kadınlar Saltanatı, basitçe “kadınların devleti yönetmesi” olarak okunamaz. Bu yaklaşık 136 yıllık süreç, devletin yapısal dönüşümüyle ortaya çıkan bir güç boşluğunun, saray içindeki en yakın aktörler tarafından doldurulmasıdır. Bu aktörler kimdi?Valide sultanlar, hasekiler, hanım sultanlar. Ancak mesele kişisel entrika değil; devletin merkez mimarisindeki kırılmadır. Kadınlar Saltanatını Doğuran Yapısal

Sultan İbrahim’in 1648’de öldürülmesinden sonra Osmanlı Devleti bir kez daha belirsizliğin içine girdi. Tahta henüz yedi yaşındaki IV. Mehmed çıkarıldı. Bu yalnızca bir çocuk padişahın cülusu değildi; bu, sarayda fiilî iktidar mücadelesinin başlaması demekti. Bu mücadelenin merkezinde iki güçlü kadın vardı: Kösem Sultan – Tecrübe, devlet hafızası ve uzun yılların nüfuzu Turhan Sultan – Genç