kişisel gelişim

Neden Kendi Fikirlerimizi Savunurken  Gerçeği Aramayı Bırakıyoruz? Gerçeği aramak   İnsanlar çoğu zaman gerçeği değil, haklı çıkmayı ister. Çünkü haklılık, anlamaktan daha konforlu gelir insana   Bu sert bir iddia gibi gelebilir. Ancak günlük hayata bakınca bunun örneklerini görmek zor değildir. Bir tartışmada karşımızdaki kişinin ne söylediğini anlamaya çalışmaktan çok, vereceğimiz cevabı düşünürüz. Amaç gerçeğe

Her Şeyi Anlamlandırmak Zorunda mıyız? Anlam aramak   İnsan zihni boşlukları sevmez.   Bir olay yaşandığında, bir ilişki bittiğinde ya da beklenmedik bir şey olduğunda aklımızın ilk yaptığı şey nedenini aramaktır. Çünkü belirsizlik, çoğu insan için cevaptan daha rahatsız edicidir. Kötü bir cevap bile bazen cevapsızlıktan daha güvenli hissettirir.   Peki ya bazı şeylerin gerçekten

İnsan Kendini Tanıyabilir mi, Yoksa Bu Sonsuz Bir Kendini Kandırma Hali mi? İnsan Kendini Tanıyabilir mi? Kendini Tanımak Gerçekten Mümkün mü? Kendini tanımak                     “Ben kendimi çok iyi tanırım.”   Kendini tanımak         Bu cümleyi zaman zaman hepimiz kurarız. Kendi karakterimizi, sınırlarımızı ve

Karakterimiz Gerçekten Değişebilir mi? İnsan karakteri değişir mi ?   “İnsan değişmez.”   Muhtemelen bu cümleyi hayatınızda en az bir kez duymuşsunuzdur. Belki siz söylediniz, belki de bir başkası size söyledi. Bir ilişkinin ardından, bir dostluğun bitiminde ya da yıllar sonra tekrar karşılaştığınız bir insan hakkında bu yargıya varmak oldukça kolaydır. Çünkü geçmiş, çoğu zaman

Senem | Koç Üniversitesi Psikoloji Aşırı düşünmenin ne olduğunu çoğumuz biliyoruz. Ama ne zaman başladığını fark etmek zor.Benim için bu fark ediş, Koç Üniversitesi’nde psikoloji okurken, bir derste verilen çok basit bir tanımla başladı: “Overthinking, çözüm üretmeyen düşüncenin tekrar tekrar dönmesidir.” O an anladım ki, ben uzun zamandır düşündüğümü sanıyordum ama aslında aynı noktada durup

Her Zaman İyi Hissetmek Zorunda mıyız? Toksik İyimserliğin Gölgesinde Duygusal Hakikat “Boş ver, her şeyin hayırlısı.”, “Senden kötüler de var, haline şükret.”, “Sadece pozitif düşün, gerisi gelir.” Bu cümleler tanıdık mı? Belki bir dost meclisinde, belki de sosyal medyada bir görselin altında karşımıza çıktılar. Çoğu zaman iyi niyetle, birini teselli etmek ya da moral vermek

  Başarı… Dışarıdan bakıldığında hayranlık uyandıran bir tablo. Ama bazı insanlar için başarı, kutlanması gereken bir durumdan çok, içten içe büyüyen bir korkunun fitilini ateşler: “Ya aslında yeterli değilsem? Ya insanlar gerçek yüzümü anlarsa?” Bu his, bir kusur ya da zayıflık değil; psikoloji literatüründe adı çok net: Imposter Sendromu (Sahtekârlık Sendromu). Buyrun bu sendromun kökenlerini,

Dört Anlaşma Işığında Bir Farkındalık Yolculuğu Günlük yaşamda karşımızdaki kişinin bir tavrını, eleştirel bir yorumunu ya da sadece sessizliğini çoğu zaman üzerimize alınırız. Bir yüz ifadesi veya bir suskunluk, sanki bizim değerimizle ya da yeterliliğimizle ilgiliymiş gibi gelir. Oysa gerçeklik çoğu zaman bundan çok farklıdır. Bu tepkilerin kaynağı biz değil; o kişinin kendi hikâyesi, yaraları,

Çoğumuz “hayır” kelimesini söylemekten korkarız. Söylediğimiz anda içimizde bir alarm çalar: “Bencil oldum. Sevimsiz oldum. Terk edilirim.” Bu alarm çocukluktan gelir. “Hayır” dediğimizde kaşların çatıldığını, ses tonunun değiştiğini, sevginin çekildiğini hatırlıyoruz. Böylece öğreniyoruz: Hayır demek = ilişkiyi riske atmak. Ama gerçek tam tersidir. Psikolojik olgunluğun en kesin göstergesi, sağlıklı sınır koyabilme becerisidir. Sınır koyamayan insan,