mükemmeliyetçilik

Bir yazılımcı bir işi bitirdiğinde nadiren şunu der:“Tamam, bu oldu.” Genelde şunlar gelir: “Biraz daha düzenlesem mi?” “Bunu daha temiz yazabilirdim.” “Ya biri bakarsa?” Aslında çalışıyordur.Hatta çoğu zaman fazlasıyla iyidir.Ama içi rahat etmez. Çünkü yazılımcıların çoğunda sessiz bir mükemmeliyetçilik vardır. İlk Projeni Yaparken Gelen O Duygu Hatırlarsın.İlk düzgün projeni yapmışsındır.Çalışıyordur. Mantık vardır. Ama paylaşmaya gelince

Günlük Hayattan Psikolojik Bir Okuma Psikoloji okumaya başladığımda fark ettiğim ilk şey şuydu:İnsanlar çoğu zaman hayatlarındaki engelleri dışarıda arıyor ama asıl zorlayıcı olan, kendi düşünce kalıpları oluyor. Bunu bazen fark ederek, bazen de hiç farkında olmadan yapıyoruz. Bu yazıda bilimsel terimleri sıralamak yerine, insan zihninin neden bazen kendi ayağına takıldığını günlük hayattan örneklerle anlatmak istiyorum.

  Başarı… Dışarıdan bakıldığında hayranlık uyandıran bir tablo. Ama bazı insanlar için başarı, kutlanması gereken bir durumdan çok, içten içe büyüyen bir korkunun fitilini ateşler: “Ya aslında yeterli değilsem? Ya insanlar gerçek yüzümü anlarsa?” Bu his, bir kusur ya da zayıflık değil; psikoloji literatüründe adı çok net: Imposter Sendromu (Sahtekârlık Sendromu). Buyrun bu sendromun kökenlerini,

Hayatımızın birçok anında, harekete geçmek yerine ertelemeyi tercih ederiz. Yataktan kalkmak, bir projeye başlamak veya basit bir karar almak bile bazen devasa bir engel gibi görünür. Bu eylemsizlik hali, Ivan Goncharov’un klasik romanı Oblomov üzerinden incelendiğinde, yalnızca tembellik olarak açıklanamayacak kadar derin bir psikolojik boyut kazanır. Goncharov’un 1859’da yayımlanan bu eseri, başkarakter Ilya Ilyich Oblomov’un