psikoloji

Neden Kendi Fikirlerimizi Savunurken  Gerçeği Aramayı Bırakıyoruz? Gerçeği aramak   İnsanlar çoğu zaman gerçeği değil, haklı çıkmayı ister. Çünkü haklılık, anlamaktan daha konforlu gelir insana   Bu sert bir iddia gibi gelebilir. Ancak günlük hayata bakınca bunun örneklerini görmek zor değildir. Bir tartışmada karşımızdaki kişinin ne söylediğini anlamaya çalışmaktan çok, vereceğimiz cevabı düşünürüz. Amaç gerçeğe

Her Şeyi Anlamlandırmak Zorunda mıyız? Anlam aramak   İnsan zihni boşlukları sevmez.   Bir olay yaşandığında, bir ilişki bittiğinde ya da beklenmedik bir şey olduğunda aklımızın ilk yaptığı şey nedenini aramaktır. Çünkü belirsizlik, çoğu insan için cevaptan daha rahatsız edicidir. Kötü bir cevap bile bazen cevapsızlıktan daha güvenli hissettirir.   Peki ya bazı şeylerin gerçekten

İnsan Kendini Tanıyabilir mi, Yoksa Bu Sonsuz Bir Kendini Kandırma Hali mi? İnsan Kendini Tanıyabilir mi? Kendini Tanımak Gerçekten Mümkün mü? Kendini tanımak                     “Ben kendimi çok iyi tanırım.”   Kendini tanımak         Bu cümleyi zaman zaman hepimiz kurarız. Kendi karakterimizi, sınırlarımızı ve

Karakterimiz Gerçekten Değişebilir mi? İnsan karakteri değişir mi ?   “İnsan değişmez.”   Muhtemelen bu cümleyi hayatınızda en az bir kez duymuşsunuzdur. Belki siz söylediniz, belki de bir başkası size söyledi. Bir ilişkinin ardından, bir dostluğun bitiminde ya da yıllar sonra tekrar karşılaştığınız bir insan hakkında bu yargıya varmak oldukça kolaydır. Çünkü geçmiş, çoğu zaman

İnsan kimliği çoğu zaman ifade üzerinden şekillenir. Söylenen sözler, anlatılan hikâyeler, verilen tepkiler ve başkalarının algısı zamanla bir “benlik” görüntüsü oluşturur. İnsan konuşurken kendisini tanımlar, açıklar ve görünür hale getirir. Bu nedenle konuşma, kimliğin dış dünyaya yansıyan en güçlü taşıyıcılarından biri haline gelir. Ancak konuşma azaldığında ya da tamamen durduğunda farklı bir durum ortaya çıkar.

İnsan zihni doğası gereği anlam üretmeye eğilimlidir. Yaşanan olaylar, karşılaşılan insanlar, söylenen sözler ve hatta tesadüf gibi görünen durumlar bile zihinde bir yere oturtulmak istenir. Çünkü anlam üretmek dünyayı daha anlaşılır hale getirir. İnsan, anlam kurduğu ölçüde yaşadığı deneyimleri kontrol edebildiğini hisseder. Ancak bu süreç sürekli hale geldiğinde zihinsel yapı farklı bir noktaya evrilmeye başlar.

İnsan belirli bir düzenin içine yerleştiğinde, o düzen zamanla doğal kabul edilmeye başlanır. Günlük yaşamın tekrar eden yapısı, çevresel normlar ve alışkanlıklar, gerçekliğin sorgulanmadan kabul edilen bir çerçeveye dönüşmesine neden olur. Başlangıçta dikkat çeken birçok şey zamanla görünmez hale gelir. Gerçeklik alışkanlığı, insanın içinde bulunduğu sistemi sürekli değerlendirmeyi bırakıp onu “verili gerçeklik” olarak kabul etmeye

İnsan deneyimi yalnızca yaşanan olaylardan oluşmaz. Aynı zamanda insanın yaşadığı şeyi nasıl fark ettiği, nasıl yorumladığı ve nasıl anlamlandırdığı da deneyimin bir parçasıdır. Bir olayın içinde olmak başka, o olayı sürekli gözlemleyen bir bilinçle yaşamak ise tamamen farklı bir zihinsel durum yaratır. Bilinç yorgunluğu, sürekli aktif kalan farkındalık hâlinin zamanla zihinsel yük oluşturmasıyla ortaya çıkan

İnsan bazen ne istediğini açık şekilde bilir. Gitmek istediği yön nettir, ihtiyaç fark edilmiştir ve zihinsel olarak hedef belirlenmiştir. Ancak buna rağmen hareket başlamaz. Sorun çoğu zaman kararsızlık değildir çünkü yön bellidir. İnsan ne yapması gerektiğini bilir ama buna rağmen ilerleme hissi oluşmaz. İçsel yön kaybı, istek ile hareket arasındaki bağın zayıflamasıyla ortaya çıkan psikolojik