serbest şiir

Gecenin bir vaktiekran yine benden parlak.Parmaklarım kayıyorama hiçbir yere varmıyorum. Her şey hızlı,internet gibi.Duygular hariç.Onlar hâlâ yükleniyor. Bir bildirim sesikalbimden daha canlı.Sessizliğe alıştımuçak modunda yaşamaya. Bulutlara veri yükledik,anı yüklemeyi unuttuk.Hafızam doluama içim boş. Yapay zeka cevap veriyor artık,insanlar geç görüyor.Herkes çevrim içi,kimse gerçekten burada değil. Ben bazenbir tuşa basıpher şeyi kapatmak istiyorum.Ama kapanmıyor insan,sadece beklemeye

Ben seniherkesin konuştuğu yerlerde değil,sessizliğin ortasında sevdim. Bir kelimeye sığmadın,o yüzden sustum.Sustum ki dağılmayasın. Gülüşün geç kaldı bana,ama yine de bekledim.Beklemek de sevmektibenim bildiğim kadarıyla. Herkes mutlu son ararkenben senin yokluğuna alışmayı öğrendim.Bu da bir tür sadakatti,kimseye anlatamadığım. Bazen aklıma geliyorsun,hiçbir şey yapmadan.Ne bir mesaj,ne bir ses. Sadece içimdeyerini değiştirmeden duranbir eksiklik gibi. Ben seni