Ben seni
herkesin konuştuğu yerlerde değil,
sessizliğin ortasında sevdim.
Bir kelimeye sığmadın,
o yüzden sustum.
Sustum ki dağılmayasın.
Gülüşün geç kaldı bana,
ama yine de bekledim.
Beklemek de sevmekti
benim bildiğim kadarıyla.
Bunu da okuyun
Halk Edebiyatı ile Divan Edebiyatı Arasındaki Farklar
Herkes mutlu son ararken
ben senin yokluğuna alışmayı öğrendim.
Bu da bir tür sadakatti,
kimseye anlatamadığım.
Bazen aklıma geliyorsun,
hiçbir şey yapmadan.
Ne bir mesaj,
ne bir ses.
Sadece içimde
yerini değiştirmeden duran
bir eksiklik gibi.
Ben seni kaybetmedim aslında,
hiç sahip olmadım.
Ama yine de
en çok sen eksildin benden.
Bir Cevap Yaz
E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir.