Gecenin bir vakti
ekran yine benden parlak.
Parmaklarım kayıyor
ama hiçbir yere varmıyorum.
Her şey hızlı,
internet gibi.
Duygular hariç.
Onlar hâlâ yükleniyor.
Bir bildirim sesi
kalbimden daha canlı.
Sessizliğe alıştım
uçak modunda yaşamaya.
Bulutlara veri yükledik,
anı yüklemeyi unuttuk.
Hafızam dolu
ama içim boş.
Yapay zeka cevap veriyor artık,
insanlar geç görüyor.
Herkes çevrim içi,
kimse gerçekten burada değil.
Ben bazen
bir tuşa basıp
her şeyi kapatmak istiyorum.
Ama kapanmıyor insan,
sadece beklemeye alınıyor.
Bir Cevap Yaz
E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir.