Edebiyat

Modernizm edebiyata geldiğinde, bana göre en büyük kırılma şurada yaşandı:Edebiyat artık “ne anlatıldığıyla” değil, “nasıl anlatıldığıyla” ilgilenmeye başladı. Modernizm, edebiyatın kurallarını yıkmadı sadece; yazarın dünyaya bakışını, insanı ele alış biçimini ve okurla kurduğu ilişkiyi kökten değiştirdi. Geleneksel Anlatıdan Kopuş Modernizmden önce edebiyatta genellikle: Başlangıcı belli Ortası düzenli Sonu net olan hikâyeler vardı. Olaylar kronolojik ilerlerdi.

Dostoyevski’yi okurken benim hissettiğim ilk şey şu oluyor: Adam insanın içine bakıyor. Ama yüzeyine değil, en dipte sakladığı yere. İnsanların başkalarına göstermediği, hatta bazen kendine bile itiraf edemediği düşünceleri alıp ortaya koyuyor. Onu sadece bir romancı olarak görmek bana hep eksik geliyor. Dostoyevski, insan psikolojisini anlatmıyor; onu deşiyor. İnsan Neden Kötülük Yapar? Dostoyevski’nin en çok

Ben seniherkesin konuştuğu yerlerde değil,sessizliğin ortasında sevdim. Bir kelimeye sığmadın,o yüzden sustum.Sustum ki dağılmayasın. Gülüşün geç kaldı bana,ama yine de bekledim.Beklemek de sevmektibenim bildiğim kadarıyla. Herkes mutlu son ararkenben senin yokluğuna alışmayı öğrendim.Bu da bir tür sadakatti,kimseye anlatamadığım. Bazen aklıma geliyorsun,hiçbir şey yapmadan.Ne bir mesaj,ne bir ses. Sadece içimdeyerini değiştirmeden duranbir eksiklik gibi. Ben seni

Divan edebiyatında aşk, benim gözümde bildiğimiz günlük aşktan çok farklı bir yerde durur. Burada aşk; yaşanan, dokunulan, karşılık beklenen bir duygu değil, daha çok ideal, ulaşılamaz ve soyut bir hâlidir. Şair için önemli olan “sevilmek” değil, “sevmek”tir. Bu yüzden divan şiirinde aşk çoğu zaman acı verir, insanı yorar ama yine de vazgeçilmezdir. Âşık, bu acıdan

Gazel, divan edebiyatında en çok kullanılan ve en çok sevilen nazım biçimlerinden biridir. Bana göre gazeli özel kılan şey, az sayıda beyitle çok derin duygular anlatabilmesidir. Özellikle aşk, özlem ve hayatın geçiciliği gibi konular, gazelde yoğun ve etkileyici bir şekilde işlenir. Gazel, kısa gibi görünür ama anlam bakımından oldukça zengindir. Her beyit kendi içinde anlamlıdır;

Türk edebiyatına baktığımda en net ayrımı halk edebiyatı ile divan edebiyatı arasında görüyorum. İkisi de aynı coğrafyada, aynı milletin içinde doğmuş ama ortaya koydukları edebiyat anlayışı neredeyse tamamen farklı olmuş. Bu fark sadece dilde değil; bakış açısında, hedef kitlede ve anlatım tarzında da kendini gösteriyor. Ortaya Çıkış ve Kaynak Halk edebiyatı halkın içinden doğmuştur. Köyde,

Divan edebiyatı, benim gözümde Osmanlı döneminin en “ince işçilik” isteyen edebiyatıdır. Halk edebiyatı nasıl doğrudan, sade ve samimiyse; divan edebiyatı da bunun tam tersine daha süslü, daha kurallı ve daha sanatlı bir anlatım üzerine kuruludur. Bu edebiyat anlayışı yaklaşık olarak 13. yüzyıldan 19. yüzyıla kadar Osmanlı coğrafyasında etkili olmuştur. Saray çevresinde, medrese eğitimi almış şairler

Benim için halk edebiyatı; halkın içinden çıkan, halkın diliyle söylenen ve yine halk arasında yaşayan edebiyattır.Bu edebiyatın temelinde samimiyet vardır. Ağır süslü anlatımlar, karmaşık kavramlar yoktur. İnsanların günlük hayatı, duyguları, sevinci, acısı ve inancı doğrudan dile getirilir. Halk edebiyatı çoğunlukla sözlüdür. Yazıdan önce vardır ve kuşaktan kuşağa aktarılır. Sarayda değil; köyde, obada, meydanda, düğünde ve

Ilık bir pazar gecesiydi. Yağmur yağmış, etrafa saçılan damlalar havanın sıcaklığını kendine çekiyordu. Bu, ertesi günün soğukluğunun da bir habercisiydi ki Tanrı da onu şapağın asaletinde dünyaya gönderdi. Annesinin  acı iniltileri ve homurdanmalarının ardından dünyaya gelen küçük koyunun annesini hissettiği ilk, aynı zamanda son anlarını sahibi böldü. Çünkü annesi onu dünyaya armağan ederken hayata gözlerini